Emerald GateKeepers

Ηλεκτρισμός διαπέρασε το κορμί της. Είναι δυνατόν να συμβαίνει; Ήρθε επιτέλους εκείνη η στιγμή; Τα μάτια της καρφώθηκαν στο νεκρό σώμα του άντρα που κείτονταν μπροστά της, αυτού του άντρα που αγάπησε και μίσησε με όλο της το είναι. Είναι αλήθεια νεκρός; Κοίταξε το ματωμένο σπαθί που κρατούσε στα χέρια της και ένιωσε ανακούφιση. Είχε καταφέρει να γκρεμίσει τα κάγκελα της φυλακής της πληρώνοντας ένα μεγάλο τίμημα. Για μια στιγμή η σκέψη την τρομοκράτησε, όμως η στιγμή πέρασε και χάθηκε αφήνοντας πίσω της το μοναδικό πράγμα που μπορούσε να νιώσει και είχε κατακλύσει την ψυχή της. Ελευθερία! Έσκυψε πάνω από το νεκρό σώμα του Jayal, του χάιδεψε τα μαλλιά και του έδωσε το τελευταίο της φιλί. Ποτέ ξανά δεν θα έβαζε κάποιον στην ζωή της, αυτός ο κύκλος είχε κλείσει οριστικά. Σηκώθηκε, έκλεισε για μερικά δευτερόλεπτα τα μάτια της, πήρε μια βαθιά ανάσα και έκανε το πρώτο της βήμα για την καινούρια της ζωή, όποια και αν ήταν αυτή... Το ταξίδι πάνω στο πλοίο την άφηνε παγερά αδιάφορη, η μόνη τη...

-Όχι, όχι αυτό δε γίνεται! Ο Φέαρντ έκανε να φύγει αλλά ο ηλικιωμένος άντρας τον άρπαξε δυνατά από το μπράτσο. -Θα πεθάνω σε λίγο καιρό! -Πατέρα…! -Άκουσέ με! Πρέπει να προστατέψεις αυτό το παιδί. Εσύ είσαι ό,τι έχει τώρα. -Μου ζητάς να βάλω σε κίνδυνο τη ζωή πολλών ανθρώπων. -Μη μιλάς έτσι γι αυτόν… Είναι απλά ένα παιδί… -Παιδί; Τον έχεις δει πως μας κοιτάει; Πως μας κατασκοπεύει; Είσαι στο κρεβάτι εξαιτίας του. Σου μίλησε για όλα αυτά μόνο και μόνο για να σε αναγκάσει να μεσολαβήσεις υπέρ του. Δε νοιάστηκε για τίποτε! -Το ξέρω… Ξέρω πως δε νοιάζεται για τίποτε. Δεν έμαθε να νοιάζεται. Και είναι σκληρό αυτό για ένα παιδί 17 χρονών…. Γι αυτό θέλω να τον βοηθήσεις. -Δε μπορώ πατέρα. Ακόμη και αν αυτός μπορούσε να αλλάξει, σκέψου πως ο πατέρας του τον ψάχνει. Αν ο Αυτοκράτορας φτάσει στα πλοία τότε κανείς δε θα γλιτώσει. Δεν μπορώ να προδώσω τους ανθρώπους μου και πολύ περισσότερο δε μπορώ να διακινδυνέψω την ασφάλεια της οικογένειάς μου. ...

Το παιδί κοίταξε γύρω του σαστισμένο. Μολονότι ένιωθε σα να είχε μόλις σηκωθεί από τον ύπνο δε βρισκόταν στο δωμάτιό του αλλά στην έξω βεράντα. Ο ήλιος έδυε και γύρω δεν υπήρχε ψυχή, ούτε καν οι φύλακες του παλατιού, πράμα που ήταν πολύ παράξενο… -Ονειρεύομαι… σκέφτηκε ο μικρός όμως η σκέψη του ακούστηκε σάμπως να είχε μιλήσει. -Ονειρεύεσαι, του απάντησε μια ήρεμη αγορίστικη φωνή. Ο πρίγκιπας στράφηκε απότομα προς το μέρος της. Μπροστά του βρίσκονταν ένα μελαχρινό αγόρι με άγρια μακριά μαλλιά και γελαστά πράσινα μάτια. Φορούσε ένα κάτασπρο πουκάμισο, κρατούσε ένα μακρύ ραβδί και ήταν φορτωμένο ένα δερμάτινο σακίδιο. Ένας ταξιδιώτης. Ο πρίγκιπας τον κοίταξε αμήχανα. Ακόμη και μέσα στο όνειρο βούιζαν μέσα στο μυαλό του οι αυστηροί κανόνες του παλατιού, οι νόμοι του Βασιλιά και οι τιμωρίες του. -Δεν έχουμε πολύ χρόνο, είπε το αγόρι. Πρέπει να φύγω. Η σκέψη σου ήταν στο νου μου και δεν μπορούσα να ξεκινήσω το ταξίδι μου πριν σε δω. Ο π...

Λένε πως είναι η πρώτη εντύπωση που σε κάνει να σχηματίσεις άποψη για κάποιον. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι η πρώτη εντύπωση που σχημάτισα για τον ιδιοκτήτη του τσίρκου όπου ζήτησα δουλειά, το παρόν αφεντικό μου, ήταν ότι ο τύπος ήταν γλοιώδης. Το όνομα του είναι Fhuymal Shiorgol και από τα λεγόμενα του μπορεί κανείς να καταλάβει πως ο άνθρωπος είναι ψευταράς. Λέει ιστορίες για περιπέτειες που αμφιβάλλω πολύ αν έχει ζήσει ποτέ και καυχιέται ότι μέχρι και οι nobles του κράτους αυτού του βγάζουν το καπέλο. Ποτέ μου δεν τον συμπάθησα και προσπαθώ ακόμα και τώρα να τον αποφεύγω συστηματικά, ειδικά από τη στιγμή που άρχισε να μου ζητάει διάφορες γλοιώδεις σαν και αυτόν χάρες για να μου ανεβάσει τον μισθό. Ο Fhuymal έχει μια μικρή κόρη, τρία χρόνια μικρότερη από μένα, την Raceel, την οποία αγαπώ και νοιάζομαι σαν μικρή μου αδερφή. Αυτή η μικρή είναι το άκρως αντίθετο του πατέρα της. Γλυκιά και καλοπροαίρετη, συνέχεια με το χαμόγελο στα χείλη. Με την Raceel αρχίσαμε να κάνουμε παρέα από την...

Μια και θα παίξουμε τον campaign του Μπρένταϊν σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή ιδέα να γνωριστείτε κομμάτι με τους npcs. Πρώτος και καλύτερος λοιπόν ο Άραθορ. Ο άντρας προχώρησε προς το παράθυρο και κοίταξε ερευνητικά έξω. Ο ήλιος ήθελε ακόμα δύο ώρες για να ανατείλει ωστόσο ήξερε καλά ότι η ημέρα των μοναχών ξεκινάει πολύ νωρίτερα. Το σήμαντρο θα χτυπούσε σύντομα και αυτός δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Το μοναδικό παράθυρο του κελιού έβλεπε σε ένα μικρό λαχανόκηπο. Τα τείχη του μοναστηρίού φαινόταν έρημα τέτοια ώρα. Ο Άραθορ ένιωσε μια ελαφριά ανατριχίλα. Μέσα στην ελαφριά ομίχλη οι αρχαίες αψίδες της μονής αποκτούσαν μία όψη τρομαχτική. Άθελά του γύρισε το βλέμμα προς την ερωμένη του η οποία εκείνη την ώρα γλιστρούσε μέσα στο σταχτί λινό ράσο των μοναχών του Χίντερ. Μέσα σε λίγα λεπτά όλη της η ομορφιά είχε κρυφτεί πίσω από τη συνηθισμένη μορφή μίας μοναχής. Σήκωσε τα μάτια της και του χαμογέλασε πονηρά. Αυτή η εικόνα πάντοτε του προκαλούσε κάποια ταραχή. Ίσως ήταν η μόνη στιγμή που...

Βρίσκομαι για ακόμα μια φορά στο νησί των πειρατών, το τελευταίο μέρος που είδα πριν φύγω από το νησί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το μέρος με γεμίζει με μια γλυκιά νοσταλγία.... Θυμάμαι ακόμα την πυρά να τυλίγει το σώμα του Αραβιέ, το πως χωρίς να σκεφτώ όρμηξα μέσα της σαν είδα εκείνο το βιβλίο να καίγεται... Δεν ξέρω γιατί το έκανα, ποια ορμή με έκανε να πιστέψω ότι εκεί μέσα, σε εκείνες τις λέξεις, θα έβρισκα την αλήθεια, την ανακούφιση... Το ημερολόγιο του το έχω ακόμα, ποτέ δεν το αποχωρίστηκα. Τώρα είναι πιο πολύτιμο από ποτέ, τώρα που οι καιροί έχουν αλλάξει... Ταξιδέψαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην θάλασσα μέχρι να βρούμε τον δρόμο μας και τελικά τα καταφέραμε. Ο Άραθορ βρίσκεται πλέον στην γενέτειρα του πατέρα του, γνωρίζει για τον αδερφό του Καρντέα. Ίσως ήταν και των δύο μας η μοίρα να γυρίσουμε εδώ. Βλέπαμε το νησί από μακριά και αναρωτιόμασταν αν θα καταφέρουμε να φτάσουμε σώοι ή αν θα μας καταπιεί η θάλασσα. Ο Άραθορ δυσκολεύεται ακόμα να κυβερνήσει το πλοίο, αλλά δεν...

Είμαι πάλι εκεί από όπου έφευγα πρώτινος για να γλυτώσω την ζωή μου. Έφυγα γεμάτος μίσος για όλα αυτά που άφηνα πίσω μου, ακόμα και για σένα μητέρα. Σε μισούσα που τον αγαπούσες πιο πολύ, που τον θεωρούσες ξεχωριστό, καλύτερο από μένα. Κι όμως μέσα μου σ'αγαπούσα και ήθελα να σου αποδείξω την αξία μου. Και να'μαι τώρα πάλι εδώ, ίσως γιατί η μοίρα το διάλεξε, ίσως γιατί ένα κομμάτι του εαυτού μου έμεινε πάντα εδώ και δεν έφυγε ποτέ. Γύρισα πίσω με άλλα μυαλά, χωρίς μίσος, μόνο με συγχώρεση και αγάπη στην καρδιά μου, για να βρω όλα αυτά που έχασα, ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως θα χαθώ μαζί τους. Δεν με φοβίζει πια ο θάνατος, το μόνο που με φοβίζει είναι η έλλειψη της αγάπης και της οικογενειακής στοργής. Ταξίδεψα δυο χρόνια, κι όμως νιώθω μια αιωνιότητα μακριά από όλα αυτά που άφησα πίσω, ίσως γιατί το μίσος δεν με κυριεύει πια, ούτε η ζήλια. Η μοίρα θέλησε να βρω τον αδερφό μου, και αυτός με την σειρά του με έμαθε να αγαπώ χωρίς ανταλλάγματα και να συγχωρώ. Του υποσχέθηκα ...